Les Nuits Botanique 2012 - Spain

Les Nuits Botanique 2012
Koninklijk Circus
Brussel
12-05-2012

Les Nuits Botanique 2012 - Spain, ‘The Blue Moods of Spain’ - Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt opgeroepen
Als we in ons (rijkelijk) gevuld muziekarchief duiken, duidt onze wijsvinger betreffende Spain 1995 aan en nemen we er de cd ‘The Blue Moods of Spain’ uit ; een lichte grijns komt op ons gezicht . Tja, Spain lag samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black heart procession), Codeine en Smog aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; het Spain concept klinkt loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we  horen efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven . 
Josh Haden , zoon van de jazzmuzikant Charlie Haden, was de spil van de band en is bij de return na elf jaar nog het enig oorspronkelijke lid. Drie cd’s waren er in totaal , na het adembenemende debuut , verscheen iets later ‘She haunts my dream’ en ‘I believe’, die rijkelijker gecomponeerd werden en een poppier uitstraling hadden . 

Vanavond trakteert het kwintet ons op de cultklassieker , aangevuld met ‘a lot of other old songs’ … and brand new ones’, want ‘The Soul of Spain’ verschijnt net met de tour die Haden met z’n begeleiding onderneemt. Een set in twee delen, die de ganse avond in het KC in beslag neemt. 
In het eerste deel de integrale versie van hun debuut en dit mogen we letterlijk nemen; even zorgvuldig en precies, met “Untitled”, “World of blue” en het afsluitende “Spiritual” als sterkste songs, die ruimte laten voor de instrumentatie en het samenspel; muzikale uitstapjes bieden, en een ingehouden spanning en mate van dreiging hebben; een filmisch decor wordt opgetrokken door de juiste afstemming, en de songs boeien nu net door de trage en opbouwende ritmes die je uitnodigend ‘ergens nowhere’ meevoeren , gedragen door de intimistische zangstijl van Haden. 
Tussenin hadden we wel moeite met de persoon Haden , want de aanhoudend ondraaglijke (dramatische) stiltes , het gitaar- en basstemmen, ontsierden de ingetogen klanken en voelden onwennig aan . Een allesbehalve spraakzame Haden , die bijna onhoorbaar een ‘thank you’ en ‘it’s been a long time’ prevelde. Hij durfde bijna de ogen niet te richten naar zijn publiek. 
Een overtuigend eerste deel van treurhymnes hoorden we, een beredeneerde aanpak, maar met een té statische band , die de indruk gaf zich letterlijk naar de pauze te slepen! 

Dan klonk het gezelschap muzikaal wat gemoedelijker , en kwam er meer klankkleur aan te pas door de bredere aanpak en de toetsen, die een prominente rol innamen . Meeslepend boeiend materiaal , puntiger en vaardiger , zonder z’n ingetogenheid en ‘trein der traagheid’- ritmes te verliezen;  songs van de andere twee cd’s (o.m. “Every time”, “Before it all went wrong”, “She haunts my dream” en “Oh that feeling) werden afgewisseld met nieuw materiaal als de single “I’m still free”, “Only one” en “Walked on water”.  En net als de aandacht wat verslapte , durfden ze het pedaal wat in te drukken en krachtiger te gaan, “Nobody has to know” en “Make your body move”.

“Our love is gonna live forever” en een reprise van ”Untitled” vormden het sluitstuk van de uitgekiende set van het kwintet, die ons warme nostalgie bezorgde; de druk was even van de ketel op het eind toen Haden z’n non-communicatie doorbrak. 
De band is alvast  te zien via de Cactus Club organisatie, op 9 augustus in Brugge in het kader van Klinkers Intiem (www.klinkers-brugge.be) en op 6 december in de Handelsbeurs, Gent (Org: Democrazy, Gent), maar mag het dan iets draaglijker en ontvankelijker zijn aub … 

 

JOHAN MEURISSE