Verslag en foto's Spain + Float Fall in de Handelsbeurs (via Democrazy) op 06.12: knus

Voorbij de statige ingang van de Handelsbeurs viel er donderdagavond niets meer te merken van de koude buiten en de voorspelde sneeuw die toen nog in de lucht hing. Veel had daarbij ook te maken met de knusse, troostende warmte van Spain, het vijftal uit Los Angeles dat zijn dit jaar verschenen album ‘The Soul Of Spain’ had meegebracht.

De eerste opwarming mocht het duo Float Fall verzorgen. Hun muziek is van een andere strekking dan wat Spain ons later zou voorschotelen. De Leuvenaars doen heel hard hun best om op The xx te lijken met de stem van Ruben Lefever, de minimale muzikale aanpak, de diepe bassen en de opbouw van de nummers. Wel uniek in hun sound is de door Rozanne Descheemaker bespeelde hoorn, en het mooist werd die toets duidelijk in hun cover van ‘Everybody’s Got To Learn Sometime’ van The Korgis.

En toen begon Spain net als het gelijknamige land enkele eeuwen geleden aan een opmars om Gent te veroveren. Geopend werd er met ‘Every Time I Try’ uit hun tweede album, dat ook op de soundtrack van de Wim Wenders-film ‘The End Of Violence’ belandde. Meteen werd duidelijk welke middelen de band zou inzetten: een traag tempo dat muzikale onthaasting aanbiedt, prachtig samenspel, soberheid en de warme stem van zanger Josh Haden. De groep kan intussen putten uit 4 albums, en daaruit varieerden ze in hun set. Na een sterk openingstrio volgden iets te lange pauzes tussen de rustige nummers en hoewel ze niet meteen de ambitie hadden veel vaart in hun optreden te steken, ervoeren we het toch als een (licht) minpuntje.

Een energiek gespeeld ‘She Haunts My Dreams’ bracht de set echter weer helemaal in beweging en vanaf dat moment viel er niets dan goeds te zeggen over het concert. ‘Nobody Has To Know’ was het volgende hoogtepunt. Helemaal groots vonden we het wanneer ‘World Of Blue’, dat bijna een kwartier duurt op plaat, lang uitgesponnen en bijzonder intens gebracht werd. De nummers uit het nieuwe album vielen allerminst uit de toon, al halen ze net niet het niveau van het beste wat de band vroeger presteerde.

De groep kwam nog tweemaal terug voor toegiften, en het onvermijdelijke nieuwe hoogtepunt werd ‘Untitled #1’. Wanneer we buitenkwamen met de knusse warmte nog in ons hart en onze oren, was er nog geen vlokje sneeuw gevallen. Spain heeft niet alleen de zaal verwarmd, denken we dan even.

Sven Volckerijck