Spain - Sargent Place / The Morning Becomes Eclectic Session

Sargent Place van Spain verscheen in Nederland al aan het begin van 2014, maar de plaat trok in een te zachte winter niet veel aandacht en was bovendien niet te beluisteren op de streaming diensten. 

 

De plaat werd vorige week eindelijk in de Verenigde Staten uitgebracht en krijgt direct een herkansing in Europa en op Spotify en Deezer, waar nu ook opeens de vorig jaar verschenen live-plaat The Morning Becomes Eclectic Session is te beluisteren. 

 

Het is een mooie gelegenheid om nog eens aandacht te besteden aan deze twee platen, want beiden zijn zeer de moeite waard. 

 

Laat ik eerst het geheugen even opfrissen. Spain is de band rond Josh Haden, zoon van de eerder dit jaar overleden jazzlegende Charlie Haden en broer van Petra, Rachel en Tanya Haden, die eerder dit jaar als The Haden Triplets een bijzonder mooie plaat afleverden. Spain debuteerde in de eerste helft van de jaren 90 en leverde met The Blue Moods Of Spain (1995), She Haunts My Dreams (1999) en I Believe (2001) drie bijzondere platen met uiterst ingetogen muziek af. 

 

I Believe leek lange tijd de zwanenzang van Spain, maar in 2012 keerde Spain tot ieders verrassing terug met The Soul Of Spain, waarop het bekende geluid van Spain in een net wat minder ingetogen jasje terugkeerde. Sargent Place treedt in de voetsporen van The Soul Of Spain, maar sluit ook aan op het oude werk van de band rond Josh Haden. 

 

De muziek van Spain blijft lastig te omschrijven. Het is aan de ene kant uiterst ingetogen jazzy muziek, maar omdat de muziek zich zo langzaam voortsleept moet ik bij Spain toch ook altijd denken aan een slowcore band als Low. Sargent Place bevat de uiterst ingetogen momenten van de eerste platen van Spain, maar hier en daar mogen de gitaren ook best wat uitbundiger klinken of af en toe zelfs ontsporen. Er zijn niet veel bands die ontspoorde gitaren binnen enkele seconden weer terug kunnen brengen tot uiterst ingetogen gitaren, maar Spain beheerst dit kunstje als geen ander. 

 

Het grootste deel van Sargent Place is echter zo mooi en stemming als we van Spain gewend zijn, waarbij opvalt dat alles prachtig is opgenomen waardoor geen enkel detail verloren gaat. Sargent Place, dat overigens fraaie bijdragen van zus Petra en vader Charlie (wat een bassist!) kent, is hierdoor een heerlijke plaat voor de kleine uurtjes, maar het is ook een plaat die zo knap in elkaar steekt dat aandachtige beluistering terecht zou zijn. 

 

 

Bij die aandachtige beluistering hoor je vervolgens dat Spain op Sargent Place op subtiele wijze buiten de eigen lijntjes kleurt, wat de plaat meerwaarde geeft. De eerste platen van Spain koester ik stuk voor stuk. Sargent Place voegt weer wat toe aan deze platen en wordt daarom door mij minstens net zo liefdevol omarmd. Het is iets dat zeker navolging verdient.